Նյութը կարդացեք Վիտալի Գրիգորյանի բլոգում…

խոսում է ապրելու արվեստի մասին.

Մարդիկ, որոնք տաղանդավոր չեն, բայց որոնք անտաղանդ էլ չեն: Խելացի չեն, բայց հիմար էլ չեն: Գիժ չեն, բայց ուղեղի բարձր սթափությամբ էլ աչքի չեն ընկնում: Մարդիկ , որոնք չունեն սեփական գաղափարախոսություն: Ոչ, սխալ մի հասկացեք, նրանք ստամոքսապաշտ անասունների նման չեն մտածում միայն սեփական կարիքների բավարարման մասին, բայց նրանց օտար նե նաև մտածողների խորը մտքերը: Ուղղակի գաղափարախոսություն չունեն:

Ամբոխ չեն, բայց հասարակություն էլ չեն: Պաշտոնական փաստաթղթերում սիրում են նշվել որպես՝ <<որոշակի սոցիալական խավ>>: Ամբոխ չեն, բայց ազգ էլ չեն: Պիտակավորվում են որպես ժողովուրդ:

Բնությունը նրանց չի շնորհել որոշակի տաղանդ, սեփական ոճ և ուղեղ: Չէ, իհարկե , այդ 1300 գրամանոց մսակտորը իրենք էլ են պահում իրենց գանգոսկրում, բայց մի՞թե դա է ուղեղը: Մարդիկ, որոնք ներաշխարհ չունեն: Անգամ նրանց ներաշխարհն է դրսի աշխարհը թելադրում: Մարդիկ, որոնք ոչ կանգնում են, ոչ էլ քայլում, այլ ընդամենը՝ հոսում:

Մարդիկ, որոնք չեն սիրում: Մարդիկ, որոնք չեն ատում: Մարդիկ, որոնք չեն պայքարում, բայց և չեն հանձնվում: Մարդիկ , որոնք սեփական դեմք` տգեղ թե սքանչելի, դա կարևոր չէ, չունեն: Անդեմ մարդիկ:

Միջակություններ…

Մերի Շարոյան

Մահ. դժվար, առեղծվածային, անսպասելի, խորհրդավոր… Բնության մի երևույթ, որն անխուսափելի է: Երևույթ, որից տուժում են բոլորը` մարդիկ, կենդանիները, թռչունները: Կան մարդիկ, ովքեր Աստծուց վախենալով մեղք չեն գործում` հույս ունենալով, որ մի օր դրախտ են ընկնելու, ապրում են, աշխատում ու խոր ծերության մեջ հանգիստ սպասում են մահվան: Ոմանք չեն սպասում իրենց վախճանին, այլ կյանքից հոգնած ու հիասթափված, արագացնում են այն ինքնասպանությամբ`ինքնասպանության մեջ փրկություն տեսնելով: Կան մարդիկ, ովքեր այնքա~ն են վախենում մահվանից, որ նույնիսկ ծիծաղ է առաջանում: Թեև ոչ ոք չգիտի, թե ինչ կզգա ու ինչ կանի, երբ մահն իր դուռը թակի:

Ինձ մոտ շատ անգամ հարց է ծագել, թե ինձնից հետո ինչեր կարող են պատահել, հնարավոր է` պատերազմներ ու ջրհեղեղներ լինեն, երկրի վրա ոչ մի մարդ չմնա: Իսկ միգուցե մահվանիցս հետո դառնամ ինչ-որ մեկի պահապան հրեշտա՞կը: Ոչ ոք չգիտի: Այնուամենայնիվ ես չեմ վախենում մահվանից:

Ես հավատում եմ, որ աշխարհ եմ եկել ինչ-որ առաքելությամբ ու կհեռանամ աշխարհից առաքելությունս կատարած:

Art. Mskh-ը ներկայացնում է…Առցանց հարցազրույց երգիչ եւ երգահան Վահան Արծրունու հետ…

Այս անգամ Art. Mskh-ը ներկայացնում է հարցազրույց երգիչ եւ երգահան վահան Արծրունու հետ…

Շնորհակալություն պարոն Արծրունի՝ արձագանքելու եւ մեզ ժամանակ տրամադրելու համար:

Ի՞նչ ժանրի, ոճի երաժշտություն եք լսում: Ըստ ձեզ՝ այդ ժանրը  ՀՀ-ի բնակչության քանի տոկոսն է նախընտրում:

Շատ եմ լսում դասական երաժշտություն, հոգևոր, ջազ և ռոք: Կարծում եմ ՀՀ-ի բնակչության որոշակի կիրթ մասը կիսում է իմ նախասիրությունները:

Ի՞նչ կարծիք ունեք մեր երկրում արվեստ ասվածի մասին. խնդիրներ, անհանգստություններ…

Մեր երկիրը բարձրաճաշակ և բովանդակալից արվեստ ունի` իր ավանդույթներով, նվաճումներով և զարգացումներով լի: Խնդիրն այն է, որ հանրությունը զրկված է անմիջական հպման հնարավորությունից այդ արվեստի հետ, ուստի և չի հաղորդակցվում մշակութային արժեքների հետ:

Ի՞նչ մակարդակի վրա է մեր երկրի մշակույթը:

Մեր երկրի մշակույթը համաշխարհային ճանաչում ունի, հարգանք և հետաքրքրություն է վայելում ամենուրեք: Ես շատ բարձր եմ դասում մեր մշակութային ժառանգությունը և ժամանակակից արվեստը:

Ի՞նչու է տարածված այն կարծիքը, որ ռաբիս երաժշտությունը գերիշխում է մեր հասարակության մեջ, եւ արդյո՞ք իսկապես այդպես է:

Այդ կարծիքը լայն տարածում է ստանում ռաբիսը գովազդող և պրոպագանդող հեռուստաընկերությունների և ռադիոկայանների պատճառով: Իրականությունը այլ է, ամեն ժանր իր տեղն ու նշանակությունն ունի: Պարզապես ռաբիսին անգրագետ և ապաշնորհ ԶԼՄ-ների ղեկավարները ազգային արժեքի նշանակություն են տալիս, նույնիսկ պետական կոչումներ շռայլում: Սա խայտառակություն է: 

Ի՞նչ միջոցներ կառաջարկեք, որպեսզի իմ հասակակիցները՝ երիտասարդ սերունդը, անորակ ու ցածրաճաշակ երաժշտություն չլսի:

Միակ միջոցը գիտակցաբար մոտենալ խնդրին, հետաքրքրվել, գտնել և լսել բարձրաճաշակը և արժեքավորը` մերժելով ապազգային, ենթամշակութային տարբերակները:

Ի՞նչ երազանքներ եք ունեցել եւ ի՞նչ եք արել դրանց հասնելու համար:

Միշտ երազել եմ երաժշտությամբ զբաղվել, դրա համար սովորել եմ, աշխատել և երբեք չեմ դավաճանել իմ երազանքին:

Շա՞տ եք տխրում: Ի՞նչ եք անում ուրախանալու համար:

Իմ ուրախությունը իմ ընտանիքն է և իմ սիրած գործը: Տխրում եմ, երբ շուրջս անարդարություն եմ տեսնում, անգրագիտություն և անտարբերություն:

Մեր կրթահամալիրում գործում է <<Լուսաստղ>> պատանեկան ամսագիրը և art.mskh ակումբը, որոնց նպատակներից է՝ աշակերտներին ժամանակակից արվեստագետներին ու նրանց գործերին ծանոթացնելը: Հիմա բազմաթիվ կարծիքներ կան մերօրյա արվեստի մասին: Ամսագրի միջոցով մենք փորձում ենք ինքներս հասկանալ ու հասարակությանը ներկայացնել մեր կարծիքը՝ ներկայիս արվեստի ու արվեստագետի գաղափարի ու կարգավիճակի մասին: Ի՞նչ եք կարծում՝ այսպիսի նախագծերը պետք են մեզ ու որքանո՞վ են օգտակար:

Ողջունում եմ ձեր նախաձեռնությունը, համարում եմ շատ կարևոր, քանի որ հենց ձեր տարիքում է ձևավորվում  պատկերացում արժեքային համակարգի մասին:

Գո՞հ եք մեր երկրում վարվող մշակութային քաղաքականությունից, ի՞նչ կփոխեիք:

Շատ անելիք կա այդ դաշտում: Առաջին հերթին մատչելի ու հասանելի կդարձնեի արվեստը ժողովրդին:

Խնդրում ենք տրամադրել Ձեր երգերից մի քանիսը. պատմեք մի երգի, նրա ստեղծման մասին:

Path (Ճանապարհ)

Դեռ դպրոցական տարիներին հետաքրքրված էի Կոմիտասի երաժշտությամբ և չափազանց զարմացա, երբ իմացա, որ նաև բանաստեղծություններ ունի: Մեր տան գրադարանում գտա Կոմիտասի բանաստեղծությունների ժողովածուն և գերվեցի: «Ճանապարհ» երգը գրել եմ Կոմիտասի համանուն բանաստեղծության հիման վրա, 17 տարեկանում: Իսկ Կոմիտաս՝ «Տասը Հայտնություն», երգաշարը ավարտեցի և հանձնեցի ունկնդրի դատին, երբ արդեն 37 էի: Երգաշարը բաղկացած է 10 երգից:

Ինչպե՞ս են ստեղծվում Ձեր երգերը:

Ոչ ոք չի կարող ասել` ինչպես է ստեղծվում երաժշտությունը: Դա անորսալի պահ է, որը ստեղծագործողը ապրում է որոշակի հոգեվիճակում: Այն շատ դժվար է նկարագրել:

Դասական և ժամանակակից ի՞նչ երաժիշտների կառաջարկեիք լսել, եթե կարող եք նաև հղումներ տվեք:

Շատ լսեք Մոցարտ, Բախ, Պերգոլեզի և Վիվալդի: Հայկական կոմպոզիտորներից` առաջին հերթին Կոմիտաս, հայկական հոգևոր երաժշտություն, շարականներ: Ժամանակակիցներից` Beatles, Pink Floyd, Dream Theater, Loreena McKennit, Vangelis…

Որքանո՞վ եք կարևորում կրթական հաստատություն-արվեստագետ կապը և ինչու՞ այն մեզանում չի գործում:

Կապը չի աշխատում, քանի որ կրթական հաստատությունները գրեթե չեն հրավիրում արվեստագետներին: Մենք սիրով արձագանքում և երբեք չենք մերժում հրավերը:

Որքանո՞վ եք կարևորում հեռուստատեսային մշակույթը, ի՞նչ կասեք մեր հեռուստատեսային մշակույթի մասին:

Մեր հեռուստատեսությունն իր էությամբ ապազգային է, արդեն տասնյակ տարիներ սերմանում է սխալ պատկերացումներ, խեղաթյուրում է արժեքները, ապակողմնորոշում և հուսալքում է հանրությանը: Միայն հիմնային փոփոխությունների դեպքում այն կսկսի կրել հայանպաստ բնույթ և իրականում ծառայի ազգին:

Կցանկանայի՞ք համագործակցել մեզ հետ, համագործակցության ի՞նչ ձև կառաջարկեիք:

Մեծ սիրով կհամագործակցեմ յուրաքանչյուր ձևաչափով:

Հարցազրույցը վարեց

Էմմա Կիրակոսյանը

Когда перед этим приятным явлением на небе собираются тучи, то мы догадываемся, что начинается дождь. Сперва сталкиваются облака. Слышится гром молнии, и первые капельки падают на твое лицо. Ты говоришь. “А это лишь морось, останусь немного погуляю”. А потом уже ты бежишь домой, понимая, что это все-таки ливень, а не морось. Во время дождя приятно сидеть за открытым окном, пить теплый чай, читать книжку. Это гармоничное чувство ты бы ощутил в Альпах или в других райских местах. Никакое другое явление не может дать такого спокойствия. Мне понравилась картина Герасимова “После дождя”. Там нарисована беседка. Почти все там: и пол, и стулья, и колонны беседки мокрые. На столе лежит ваза с цветами. На заднем плане-деревья, намокнувшие от дождя. Повсюду вода, роса, а приятный запах пыли, который очень приятно дышать, соединяется с свежестью воздуха. Почти все воспоминания легко связываются с дождем, с этими моментами. Если тебе грустно, то бледное и пасмурное небо высказывает твою печаль. И сейчас, когда я пишу это сочинение, на улице идет дождь.

Казарян Айк

Капли дождя перебираются на мою одежду, по иному, я попросту мокну под дождем. Но мне ведь вовсе не холодно, ибо дождь этот- особенный. Он не похож на холодный дождь осени, на который приятно смотреть из окна, когда пьешь теплый чай и сидишь в уютном кресле. Он не похож на январский мерзкий дождичек, который даже не дождь, а переливание воды с неба. Он не похож и на летний дождь, который освобождает от духоты большого города. Этот дождь особенный, ибо он – весенний. Он как будто влюбленный: такой нежный, свежий и чистый. Я хожу по саду, кругом деревья, а под ногами лежит зеленая трава.

Вы когда-либо прислушивались к дождю? Звук капающих капель – это как музыка. Тук-тук, тук-тук. И есть еще какой-то шум воды. Музыка, никак иначе! Я хожу под дождем, я мокну, и я думаю, какая же весна добрая и молодая. Я хожу по аллее, кругом- зеленые деревья. Я дышу свежим озоном и прислушиваюсь к звуку воды.

Весна в душе, весна на природе, весна в дожде.

Шароян Мери

Руководитель: Жанна Акопян

Լինում է – չի լինում մի ֆերմա է լինում: Սովորական բարեկեցիկ ֆերմա, ինչպիսիք հանդիպում են ամենուր (բացի Հայաստանի նման թերզարգացած երկրներից): Ֆերմայի տերը Ջոնզն է, առաջին տիկինը` տիկին Ջոնզը, և կան բազմաթիվ անասուններ, որոնք իրենց համար հանգիստ ապրում էին: Բոլորն ուրախ էին ու երջանիկ. տիկին Ջոնզը երեկոները նստում էր զարդասեղանի դիմաց, պարոն Ջոնզը մխրճվում էր փափուկ բազկաթոռի մեջ և ծխամորճ էր ծխում, իսկ անասունները հանգիստ քնում էին տաքուկ գոմում: Ամեն ինչ լավ էր, մինչև ծեր Վարազը` այն աշխարհ գնալուց առաջ որոշեց ապստամբության ճառագայթներ ծնել խեղճ կենդանիների հոգիներում (այլ կերպ ասած` ամեն ինչ խառնել իրար և նոր գնալ): Կարծում եմ՝ արդեն պատկերացրիք, թե ինչ օձ էր տաքացրել, մեծացրել, պահել և խնամել պարոն Ջոնզը իր գրկում: Համենայնդեպս, ճարտասանական խոսքի հզոր ուժը ներգործում է անասունների վրա (եվ ընդհանրապես` բոլոր շնչող և արտաթորող էակների վրա), իսկ Վարազը հաջորդ օրն իսկ սատկում է: Հետո ամեն ինչ կանխատեսելի է դառնում: Ինչ է անում ոչ սեփական ուղեղով շարժվող խելագարված ամբոխը: Ամբոխը չի տեսնում ոչ մի խնդիր իր առաջ և սահմաններ` իր շուրջը, դառնում է գազան, անգամ եթե ամենահեզ ոչխարն է, և հեշտ կառավարելի: Ջոնզը վտարվում է: Բարբարոսաբար: Սակայն կարծես թե` ահա , <<բռնակալը>> վտարվել է, հաստատվել է երկար սպասված, անասունների երազանքներում միշտ վառ կոմունիզմը` կենդանիների հավասարությունը, և բոլորը կապրեն հանգիստ և երջանիկ իրենց <<Անասնաֆերմայում>>: Կարճ ասած` կաշխատեն, կուտեն, կքնեն և կխաղան: Կարևորը` հավասարապես:

Սակայն հեղափոխությունների ժամանակ ձևավորված ամբոխը ժամանակի ընթացքում` վաղ թե ուշ, վերածվում է հասարակության, իսկ հասարակությունը կարիք ունի որոշակի գաղափարախոսության և քաղաքական լիդերների` անգամ, եթե այն անասունների հասարակությունն է: Մեր այս հասարակությունը` որպես քաղաքական լիդերներ, ընտրում է խոզուկներին` Ցիցերոնչիկին և Նապոլեոնչիկին: Նրանք ավելի խորամանկ են, ավելի հեռատես, ավելի գործունյա:

Ինձ միշտ հետաքրքրել է, թե ինչու է հասարակությունը` որպես քաղաքական լիդեր, ընտրում ամենաուժեղներին. չէ՞ որ նրանք ամենավտանգավորն են: Մի՞թե չեն վախենում: Մի՞թե այդքան ուժեղ է վստահությունը:

Գուցե կաթն ու խնձորը, որ նրանց տրվում էր, այնքան էլ մեծ արժեքներ չէին, բայց մեր խոզուկների ոսկեղենիկ ուղեղները ժանգոտումից պահպանել էր պետք: Ժոովուրդը ասում է` << Ձու գողացողը վաղը ձի էլ կգողանա>>: Այլափոխենք ասույթը բերելով քաղաքականության ՝ <<Ժողովրդից կաթ վերցնողը վաղը գարու ամբողջ պաշարները կտանի>>: Այլ կերպ ասած` մեր այս խոզուկներին անասունները սկսում են երես տալ: Քաղաքական խարդավանքների շնորհիվ Ցիցերոնչիկը ռադ է արվում, և սկսում է կատարվել դանդաղ անցում դեմոսի (անասնադեմոսի) կառավարումից դեպի անհատի (Նապոլեոնչիկի ) կառավարում: Ավելին ասեմ` անհատի այնպիսի կառավարում, երբ բոլորը շահագործվում են հանուն Գործունյայի վերամբարձ ճառերի: Ամենայն հավանականությամբ, գեղեցիկ ճառերի համար ամբողջ շաբաթ աշխատելն ու տանջվելը ընդունելի երևույթ է: Ժարգոնով արտահայտված` կուտ ուտելը:

Եվ մինչ հաստափորիկ Նապոլեոնչիկը քայլում էր երկու ոտքերի վրա, մարդկային հագուստով, իր չաղլիկ ընկերուհիներից մեկի հետ` ոչխարներն ու ձիերը շարունակում էին աշխատել արտում: Բողոքում էին, տրտմում, բայց շարունակում թողնել, որ իրենց ԿԹԵՆ, բառիս ուղիղ և անուղղակի իմաստով:

Չգիտեմ, հարգելի ընթերցող, չգիտեմ թե դու ոնց, բայց ես ինքս տեսնում եմ այս ամբողջ պատմության մեջ պոստսովետական երկրների պատմությունը: Բոլոր պոստսովետական 15 երկրներն էլ ապրում ենք ֆուտուրիստական գաղափարախոսությամբ` երազելով հրաշալի ապագայի մասին: Չենք տեսնում, որ մեր դիմաց կանգնած հաստափորիկ Նապոլեոնչիկները մեզնից միլիոն անգամ թույլ են և միայն մենք ենք, որ թողնում ենք մեզ ԿԹԵՆ և բարգավաճեն: Մեր մեջքի ետևում գործարքներ են կնքում, խաբում, մորթում, կթում են մեզ, և հետո էլ իրենց ավելի բարձր երևակայում: Եվ չի երևում՝ ով է նրանցից ավելի թշնամի. պատմական հանգամանքների բերումով թշնամի պիտակը կրողը, թե մեր մեջքին դաշույն խրող <<դաշնակիցը>>: Իսկ մենք շարունակում ենք քրթմնջալ , բայց քաշել մեր լուծը:

ԻՍԿԱԿԱՆ ԱՆԱՍՆԱՖԵՐՄԱ:

Մերի Շարոյան

Ղեկավար՝ Մարգարիտ Սարգսյան

Սայաթ-Նովա – Դուն էն գլխեն…

Իզաբելլա Խանզրատյան, Աստղիկ Մարտիրոսյան

Ղեկավար` Թամար Ղահրամանյան

Անվերջանալի մտորումներ

Габриель Шанель (Gabrielle Chanel) (1883-1971), французский дизайнер и предприниматель, одна из законодательниц женской моды 20 века.

“Коко” (как ее прозвали) в 1910 году купила шляпную мастерскую в Париже, превратив ее в модный салон. В 1913 году открыла ателье в курортном городке Довилль, на севере страны, а чуть позже – на юго-западе, в Биаррице. После этого ее деятельности сопутствовал шумный успех.

В 1920-х годах она противопоставила вычурной “корсетной” роскоши довоенной “прекрасной эпохи” более практичные, естественные и не стесняющие движений модели одежды, создающие новый образ “девушки из толпы”, великолепно сочетающийся с тогдашним “стилем гарсон” (предполагающим короткую женскую стрижку). Она предлагала клиенткам сравнительно простые костюмы и платья (в том числе знаменитое “маленькое черное платье от Шанель”), прямые юбки с карманами или немнущиеся юбки-плиссе, ввела в широкий обиход свитера и пуловеры, а также изделия из джерси. Сперва достаточно скромные декоративные вставки (особо характерные для ее туник “три четверти”, расшитых искусственным жемчугом и соломкой) значительно усложнились с 1932 года, когда “Мадемуазель” (как ее тоже именовали) показала коллекцию драгоценностей по рисункам П. Ириба, а вскоре – платья из ткани ламэ, сверкающие, словно “слитки золота”. Отныне она постоянно использовала кружева, ленты, тюль, пышные подолы, не отрицая, но дополняя свой ранний, более деловой – как бы “дневной” – стиль вечерним “карнавалом”.

В ее модных шоу усилился тематический элемент, способствовавший превращению подиума в подобие театральных подмостков. Она к тому же все активнее выступала в сфере зрелищных искусств как таковых, создавая костюмы для сцены и для голлливудских звезд. Попутно разрабатывала и свою линию духов, самым знаменитым из которых стал созданный в 1922 году “Шанель № 5″.

Вновь заставила о себе говорить в 1954 году, продемонстрировав скромно-элегантный твидовый костюм с цветной тесьмой, ставший одной из первых базовых моделей высококлассного готового платья.

Коко Шанель умерла в Париже 10 января 1971 года.

Шанель один из моих самых любимых брендов. Шанель- единственный бренд, у которого и идеальный вкус, и элегантная коллекция одежды, обуви и акссесуаров, и, что самое главное, идельно нежный аромат духов. Я лично не могу безразлично пройти возле Шанель. Для меня- это совершенство, а сама Коко Шанель, по моему,  была не столь красива, сколько изящна, и у нее был уникальный шарм и необыкно изысканный вкус. Шанель- это совершенство, которое сводит с ума любую девушку, котороя разбирается в моде, в фейшен- кодах и в гламуре. Шанель подчеркивает красоту и женственность той девушки, которая ее носит. И чтоб снова не повторяться, скажу одно: Я ОБОЖАЮ ШАНЕЛЬ !!!!!

Манукян  Моника

Что мы думаем по поводу знаменитых афоризмов Коко Шанель?

“ Роскошь- это когда изнанка также красива, как и лицо”

• Безусловно, внешняя красота человека очень важна, однако без внутренней красоты внешность не может считаться красивой.Женская красота обусловлена не только внешними факторами, она слагается из многих составляющих, красивой граммотной речи, аккуратности, ухоженности, чистоплотности, и, конечно, богатого внутреннего мира. Иначе женщина просто-напросто быстро надоедает.

Ванян Татев

“ Мода-это то, что выходит из моды”

• Все любят следовать моде. Каждый человек старается одевать то, что модно сегодня. Но парадокс в том, что, когда все стараются следовать моде, тогда мода выходит из моды. Мне кажется, что нужно одевать то, что тебе подходит и нравится. Главное, что все нужно делать со вкусом.

Дашян Нана

“ Каждая женщина имеет тот возраст,какого заслуживает”.

• Всякая женщина должна вести себя соответственно своему возрасту. На женщину огромное влияние оказывает ее окружение, которое формирует ее духовный мир, поведение. А мода? Она тоже ведь для каждого возраста. И женщина должна следовать ей согласно своему возрасту, т.е. одевать одежду и использовать аксессуары согласно возрасту, в меру.

Сафарян Эмма

“Роскошь должна быть удобной, иначе это- не роскошь”.

• Мало ли вам доводилось видеть таких девушек и женщин, которые, надевая каблуки, например,  высотою в 20 см,  ходят на них на работу или школу? Ходят, как , простите за выражение, верблюды: все падают, неправильно ставят ноги. Каблуки – это, конечно, красиво, но если ты одеваешь высокие каблуки, а даже нормально ходить не можешь на них , то простите, но это уже не роскошно и не красиво, а нелепо и вульгарно.

Шароян Мери

Руководитель: Жанна Акопян